† • Luna_n#N.Noz • †™

ขออภัยที่ต้องมาแบบ by text เป็นรอบที่ 3

อันเนื่องจากเราไม่ได้ถ่ายไว้ซักกะติ๊ด (วิ่งวุ่นไปมา ไม่มีเวลาเลย)

ไว้รอไปขอจากเพื่อนมาก่อนนะคะ ^^

*เอนทรี่นี้จิตตกมหาศาล...อย่าสนใจมากเป็นดี*

กีฬาสีจบลงไปเมื่อวันที่ 30 ตุลาคม ที่ผ่านมาค่ะ

หลายๆคนอาจจะรู้สึกสนุก รู้สึกดีหรืออะไรก็ว่าไป

แต่สำหรับเรา กีฬาสีปีนี้ต่างจากปีก่อนๆมาก (ในหลายๆด้าน)

เหนือสิ่งอื่นใด คือเราไม่ค่อยรู้สึกสนุกเท่าที่ควร 

ทั้งๆที่วันนั้นน่าจะเป็นวันปล่อยผีของเราแท้ๆ = ="

วันกีฬาสี..เริ่มด้วยอาการมึน+ปวดหัว+เบลอสุดๆของเรา

อันเนื่องมาจากเมื่อวันพฤหัสที่ทำงนจนถึง 5 ทุ่มครึ่ง

กลับบ้านมาเที่ยงคืน  และกว่าจะอาบน้ำ+จัดการอะไรเสร็จ

ก็ปาเข้าไปตี 1 นอนไปได้ 3 ชั่วโมงครึ่งก็ต้องตื่น

เพื่อไปเซ็ทอุปกรณ์พาเหรดสีเขียวต่อไป...

แถมยังมีอาการล้า และปวดขาสุดๆพ่วงมา

มันเป็นออะไรที่นรกมาสำหรับเราจริงๆ TT^TT

วันนั้นเรานัดน้องให้มาก่อน 6 โมง แต่มากัน 7 โมง

และเค้าให้ตั้งขบวนกันราว 7 โมงเนี่ยแหละ

เลยได้วิ่งวุ่นกัน ทั้งอุปกรณ์ขาด อุปกรณ์เจ๊ง

ตั้งแถว แต่งตัว ซ้อมไว้นิดหน่อย (หน่อยจริงๆ ยังไม่ถึงเพลงเลย)

น้องบางคนไม่เช็คอุปกรณ์ตัวเองแต่แรก 

เพิ่งมาบอกตอนตั้งแถว เลยได้วิ่งไปตึก 3 หลายรอบมาก

(จาก Cover-way ไป ตึก 3 ไกลพอสมควรนะ)

กว่าจะเรียบร้อยดีก็ใกล้เดินซะแล้ว

พอเริ่มเดิน น้องเจอแดดก็ไม่เป็นทำอะไรกันเท่าไหร่

เสียงไม่ดัง ท่าไม่พร้อม บางคนมาก็มายืนเฉย

และหลายๆอย่างที่ทำให้เราเสียความรู้สึกอย่างสุดหัวใจ

วันนั้น เราได้ลง สตาฟด้วย เราทั้งตะโกนเตือน

ทั้งนับจังหวะ และอีกหลายๆอย่าง เราทำเต็มที่ เต็มที่ที่สุด

พอเดินเสร็จ เราเดาได้เลยว่า รางวัล มันไม่หลุดไปจากชมเชยหรอก..

แต่ก็แอบคาดหวัง ว่าจะติด 1 ใน 3 คาดหวังมากด้วย

เพราะปีของเรา ตอนเรา ม.1 เราก็ทำเต็มที่ จนได้ที่ 1 มา

และผลที่ออกมาก็ไม่หลุดไปจากที่คาดเท่าไหร่

พอเรารู้ผล...จู่ๆน้ำตามันก็ไหลออกมา

ทำเอาเพื่อนอีก 2 ที่ทั้งลงสตาฟ และเหนื่อยมาด้วยกันร้องไห้ด้วย

ปิดเทอม...เราไปทำงานที่รร.ทุกวัน เหนื่อยทุกวัน

จนปิดเทอมไม่เรียนว่าปิดเทอม เที่ยวไหนก็ไม่ได้เที่ยว

นั่งทน นั่งทำอุปกรณ์  ไปสำเพ็งตั้ง 3 ครั้งเพื่อหาของ

เปิดเทอมมา ก็ยังนั่งทำ สี่ทุ่ม ห้าทุ่มไม่หวั่น

ทุ่มเททุกอย่าง ทุ่มเททุกสิ่งเพียงเพื่อการแสดงไม่กี่นาที

เพียงเพื่อวันวันเดียวที่รอคอยมานานนับเดือน

เราทำเต็มที่แล้ว แค่นี้ก็แค่นี้เพราะเราได้แค่นี้จริงๆ

มันผ่านแล้วก็ผ่านไป อย่าหันกลับไปมอง 

ปีหน้าเอาใหม่ จะทำสแตน และทำให้ดียิ่งๆกว่า

แต่ทำไมนะ...ถึงรู้สึกไม่ค่อยมีไฟเลย

สงสัยต้องหาอะไรมาเติมเชื้อเพลิงซะละ 55+

ระบายอารมณ์..

พูดไปอย่างนั้นก็จริง...แต่ความจริงแล้วเราก็อดร้องไห้ไม่ได้

วันนั้นหลังจาดรู้ผลแล้วร้องไห้ไป

เราแอบไปร้องไห้คนเดียวอีกทีหลังจากน้องไปหมดแล้ว

ระกว่างนั่งรถกลับบ้านก็น้ำตาซึม

วันนี้เห็นเพื่อนรุ่นเดียวกันขั้นเอ็มดีใจเกี่ยวกับกีฬาสี

หรือใครก็ตามแต่ น้ำตามันก็พาลไหลออกมา

พอเขียนเอนทรี่นี้เสร็จก็ไหลอีกรอบ

หวนนึกถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำไปราวกับสูญเปล่า

จิตตกเต็มพิกัด...และขออย่ามาสะกิดเรื่องนี้ ไม่งั้นมีดราม่า (ฮา)

ปล. ทำไมนะทำไม เวลาที่ต้องการเพื่อนสักคนมาคอยนั่งฟังปรับทุกข์

กลับไม่มีใครสักคนให้อยู่เคียงข้าง

คนหนึ่ง ดีใจที่พาเหรดตนเองได้ที่ 2 และคุยกับเค้า

เค้าคงได้แค่ปลอบใจว่าอย่างคิดมาก แต่ให้ทำยังไงล่ะ?

ก็เราคิดนี่หว่า จะห้ามได้ไง... แค่อะไรสะกิด ก็ดันนึกถึงแล้วนี่

อีกคน ทำแฟนซี เดินเสร็จก็กลับบ้าน เรียกมาคุยไม่ได้

อีกคน ไปไหนก็ไม่รุ ไม่อยากคุยกะคนนี้ด้วย

เพราะเค้าไม่ใช่คนเดิมที่เ้รารู้จัก เป็นอีกคนที่แตกต่างออกไป

โอย....ปวดหัว... ไข้ขึ้น = ="

เพราะอะไรฟะ...เพราะนอน 12 ชม.รวดมา?

หรือเพราะเหนื่อยเกิน -*-?

เฮ้อ.........